Projekt Uchwały Rady Miejskiej w Nowym Dworze Mazowieckim w sprawie niedochodzenia należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny przypadających Miastu Nowy Dwór Mazowiecki oraz jego jednostk

UCHWAŁA  Nr … RADY MIEJSKIEJ W NOWYM DWORZE MAZOWIECKIM z dnia … 2021 r. w sprawie niedochodzenia należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny przypadających Miastu Nowy Dwór Mazowiecki oraz jego jednostkom organizacyjnym

Na podstawie art. 18 ust 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 i 1378), art. 59a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305), Rada Miejska w Nowym Dworze Mazowieckim uchwala, co następuje:
§ 1. Nie dochodzi się należności o charakterze cywilnoprawnym przypadających Miastu Nowy Dwór Mazowiecki oraz jego jednostkom organizacyjnym, o których mowa w art. 9 pkt 3, 4 i 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, których kwota wraz z odsetkami nie przekracza 100 zł.,
z wyłączeniem przypadków, gdy mamy do czynienia z pomocą publiczną.
§ 2. Wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi.
§ 3. Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego.

Uzasadnienie do uchwały  Nr … Rady Miejskiej w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia … 2021 r. w sprawie niedochodzenia należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny przypadających Miastu Nowy Dwór Mazowiecki oraz jego jednostkom organizacyjnym
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej u.o.f.p.), określa m.in. generalne zasady dotyczące gospodarowania środkami publicznymi. Zgodnie z art. 42 ust. 5 u.o.f.p., jednostki sektora finansów publicznych są obowiązane do ustalania przypadających im należności pieniężnych, w tym mających charakter cywilnoprawny oraz do terminowego podejmowania w stosunku do zobowiązanych czynności zmierzających do wykonania zobowiązania.
Przepisem art. 59a u.o.f.p. ustawodawca dał uprawnienie dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego (dalej j.s.t.) do postanowienia w drodze uchwały o niedochodzeniu należności o charakterze cywilnoprawnym przypadających j.s.t. lub jej jednostkom organizacyjnym wymienionym w art. 9 pkt 3, 4 i 13 u.o.f.p. (tj. jednostkom budżetowym, samorządowym zakładom budżetowym i samorządowym instytucjom kultury), których kwota wraz z odsetkami nie przekracza 100 zł. Przepisu powyższego nie stosuje się do należności powstałych w związku z realizacją:
1) zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami,
2) programów, projektów i zadań finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.f.p.
O niedochodzeniu przedmiotowych należności, Rada Miejska w Nowym Dworze Mazowieckim postanowiła uchwałą Nr XLIV/508/2018 z dnia 26 czerwca 2018 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad, sposobu i trybu umarzania, odraczania terminu spłaty lub rozkładania na raty oraz niedochodzenia należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny przypadających Miastu Nowy Dwór Mazowiecki lub jego jednostkom organizacyjnym, która obowiązywała do dnia 31 grudnia 2020 r.
W opinii do powyższej uchwały, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w odniesieniu do jej § 9 mówiącego o niedochodzeniu przedmiotowych należności, napisał:
„(…) W odniesieniu do przypadku niedochodzenia należności nieprzekraczających 100 PLN, o którym mowa w art. 59a ustawy, należy przyjąć, że prywatny wierzyciel zmierzałby do odzyskania należności, jedynie w pewnych przypadkach, tj. o ile koszty takiego postępowania nie przekraczałyby należnych kwot. Z uzasadnienia do ustawy o finansach publicznych wprowadzającej ww. przepis wynikało, że za jego wprowadzeniem przemawiał właśnie fakt, że windykacja małych kwotowo zaległości była nieracjonalna, w szczególności w sytuacji, gdy koszty postepowania przekraczały należne kwoty.
W przypadkach, w których ww. koszty rzeczywiście są równe lub przekraczają kwotę owych należności, decyzja o ich niedochodzeniu jest racjonalna z punktu widzenia prywatnego wierzyciela i w przypadku, gdy wierzyciel publiczny zachował by się tak samo w analogicznej sytuacji, wówczas przesłankę korzyści należy uznać za niespełnioną, co skutkuje tym, że niedochodzenie należności o charakterze cywilnoprawnym w takim przypadku, nie stanowiłoby pomocy publicznej. Należy jednak podkreślić, że koszty egzekucji takich należności mogą w różnych gminach odbiegać od siebie, niekiedy dość znacząco. Odgórne ustalenie w art. 59a ustawy o finansach publicznych kwoty w wysokości 100 PLN może w niektórych przypadkach prowadzić do udzielenia pomocy publicznej, ze względu na to, że czasami koszty postępowania mogą być niższe. W przypadku zatem, gdy kwota nie przekraczająca 100 PLN rzeczywiście odpowiada średnim kosztom egzekucji należności o charakterze cywilnoprawnym przypadających jednostkom budżetowym, samorządowym zakładom budżetowym i państwowym oraz samorządowym instytucjom kultury nie będzie stanowić korzyści, o której mowa w art. 107 ust. 1 TFUE i nie będą miały zastosowania przepisy o pomocy publicznej. Jeśli natomiast kwoty te są niższe, w celu uniknięcia konieczności stosowania przepisów o pomocy publicznej / de minimis, w § 9 projektu uchwały ich wysokość należy ustalić na takim poziomie, aby nie przekraczały one średnich kosztów egzekucji należności ponoszonych przez jednostkę samorządu terytorialnego.” – w celu uniknięcia konieczności stosowania  przepisów o pomocy publicznej doprecyzowano zapis tego paragrafu, w związku z czym uchwała nie jest programem pomocowym i nie podlega zgłoszeniu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Ministrowi właściwemu ds. rolnictwa.

Wobec powyższego wprowadzenie proponowanej regulacji jest uzasadnione.